Er komt een dag
waarop je niet langer vecht
tegen het gemis,
maar het voorzichtig
in je handen neemt
zoals het is..
rauw, echt, aanwezig.
Niet omdat het minder pijn doet,
maar omdat je armen moe zijn
van alles wat ze probeerden
vast te houden of weg te duwen.
En in die stille overgave
ontstaat iets onverwachts:
een kleine ruimte
om te ademen.
Langzaam leer je vertrouwen
dat je verdriet je niet verslindt,
maar met je meebeweegt..
soms zwaar,
soms zacht,
altijd eerlijk.
Je hoeft niet te weten
hoe het verder moet,
alleen dat elke stap,
hoe klein ook,
je draagt.
En misschien, heel langzaam,
wordt je hart weer een plek
waar naast het gemis
ook iets anders mag wonen..
rust, herinnering,
en een fluisterend vertrouwen
dat jij en je rouw
met elkaar kunnen leven.
🪶 Sabrine | Leaf like a tree